Pierwszym moim adopcyjnym psem był Fred - roczny owczarek niemiecki. Jego adopcja była zupełnie przypadkowa. Właściciele Freda wyjeżdżali z kraju i nie znaleźli nikogo, kto zaopiekowałby się psem. Postanowili go uśpić. Gdy sąsiad opowiedział mi o Fredzie, natychmiast zaoferowałam psu nasz dom. Przez trzynaście lat towarzyszył nam w życiu. Opiekował się domem i dziećmi. Moja sześcioletnia wówczas córka pomieszkiwała w jego budzie, a on nigdy nie zdradził, że ma lokatorkę. Nieraz długo szukałam swojej córeczki. Fred doskonale rozumiał, gdzie dziecko nie może chodzić. Córka była bardzo żywiołowa, ale gdy przekraczała zakazy, pies donośnym szczekaniem wzywał pomocy.

Z Fredem przeżyłam najtragiczniejsze chwile w moim życiu - ciężką chorobę i śmierć męża. Gdy przerażona wracałam ze szpitala, pies kładł głowę na moich stopach, lizał dłonie i cichutko popiskiwał. Zdawało się, że mówi: jestem z Tobą. Przeżyłam z nim żałobę, gdy ze względu na dzieci w domu musiałam „trzymać twarz”, ale łzy i rozpacz mogłam ukryć przytulając psa.

Był wspaniałym przyjacielem i gdy odszedł za TM, ból był ogromny. Nie chciałam mieć więcej żadnego psa, przeżywać straty. To bardzo bolało.

Fred umarł we wrześniu, ale gdy przyszła wiosna, czegoś zaczęło w domu brakować. Nie było zachęt do spacerów, biegania w parku, szczekania i śmiechu. Tylko pies potrafi okazywać tak wielką radość, gdy wraca się do domu.

Byłam więc gotowa do przyjęcia następnego psa. Tak pojawiła się roczna Sonia – mix dobermana, dla której domu szukały dzieci. Ich tata w pijanym widzie postanowił, że nie będzie karmił darmozjada i wywiezie psa do lasu. Dzieci miały kilka dni, aby znaleźć dom dla Soni. Przez łańcuszek dobrych ludzi trafiła do mnie.

Mój drugi adopcyjny pies - wierny towarzysz długich wędrówek, wspaniały obrońca, gdy domem zainteresowali się złodzieje. Gdy majstrowali przy drzwiach, Sonia wszczęła alarm na całą ulicę. Głos miała donośny, jej „jazgot” był niesamowity, a sąsiedzi czujni. Wspaniały pies. Sonia żyła w naszym domu siedem lat. Umarła nagle 4 kwietnia 2008 roku.

Znowu mocno bolało, ale znałam lek. Po upływie trzech tygodni adoptowałam siedmioletniego boksera Juniora, którego bardzo zawiedli ludzie. Był moim wielkim wyzwaniem. Okazał się silnym psem, dominantem o mocnej osobowości. Początkowo chciał koniecznie stanąć na czele stada. Pies przez ponad rok mieszkał praktycznie sam, dokarmiali go sąsiedzi, więc nauczył się o wszystkim decydować i robić to, co chce. W końcu ustaliliśmy kto w domu rządzi i Junior okazał się najwspanialszym psem na świecie. Zawsze chętny do zabawy, przytulany, reagujący na każdy gest. Było to spełnienie marzeń o idealnym psie. Wymagał tylko trochę stanowczości. Cała rodzina bardzo go pokochała. Był samą radością.

Niestety zapukał zły los. Junior chorował na kardiomiopatię. Z tym sobie radziliśmy. Gdy pojawił się guz mózgu, byliśmy bezradni. Nieskuteczne okazały się leki, bezużyteczne były kroplówki, nie dawały nadziei kolejne badania. Pies cierpiał strasznie, ale walczył o życie cierpliwie znosząc wszystkie zabiegi. Przegraliśmy. Junior odszedł za TM 27 maja bieżącego roku. Był z nami tylko 13 miesięcy i dwa dni. Nasza wielka radość i nasza wielka tragedia.

Teraz jest z nami Boni. Wierzę, że dobry niebieski pan od piesków sprawi , że będzie z nami żyła długo i szczęśliwie. Moje adopcyjne psy - dlaczego takie? Nie ma przecież większego szczęścia, niż zmienić świat psu, który przegrywa z okrutnym człowiekiem, ze złym losem, ze swoim strachem, bólem i głodem.

Nie ma większej radości niż pies, który ponownie uwierzy człowiekowi i go pokocha.

Nie ma większej pokory, niż spełnienie woli Pana, który w nasze ręce złożył los braci mniejszych.

Ela